××....کلبه هشتم عشق....××

atishbare — Thu, 13 Nov 2008 06:16:10 GMT

آنقدر از زندگی سرد و دگیرم

که روز مرگ خویش را جشن می گیرم

atishbare — Thu, 21 Feb 2008 15:21:21 GMT

دلم گرفته است دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب میکشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است.

atishbare — Wed, 29 Aug 2007 10:54:21 GMT

یکی یه بار گفت

همیشه وقتی کتابی رومیخونی با اینکه

خیلی دوسش داری ولی کنارش میذاری

هیچ وقت خودتو واسه ی کسی که

دوسش داری تند تند ورق نزن

((الان می فهمم چی می گفت))

افسوس

atishbare — Wed, 15 Aug 2007 07:48:21 GMT

امشب قلبم به وسعت اندوه ستارگان دریائی غمبار است

انگار که دیگر نسیمی نیست بوزد

و تبسمی که از سر عشق باشد

انگار که زندگی رو به زوال است و من تنها

نظاره گر این تنهایی و اندوه ...

کاش عشق بود و وصل

و هرگز جدائی نبود و فصل . . .

اما افسوس

atishbare — Wed, 04 Jul 2007 15:16:33 GMT

چی بگم که خیلی تنهام می دونی یاری ندارم

چی بگم که غیر غصه دیگه دلداری ندارم

هیچ کسی پا نمی ذاره به سراچه خیالم

هیچ کسی نداد جواب این سوال بی جوابم.....

atishbare — Mon, 21 May 2007 08:36:21 GMT

اگر با دیگرانش بود میلی چرا دست مرا بشکست لیلی

تو هرگز نازنین صادق نبودی به فکر این دل عاشق نبودی

دل پاکی که حکم کیمیا داشت به تو دادم ولی لایق نبودی

دل غمدیده درمانی ندارد سر شوریده سامانی ندارد

گمان کردم که در پایان راهم ولی این راه پایانی ندارد

atishbare — Thu, 12 Apr 2007 08:31:21 GMT

حالا من زير يه مشت خاک سرد تــوی قبــرم

برو خوش باش که ديگه من واسه هميشه مُــردم

atishbare — Tue, 06 Mar 2007 04:40:14 GMT

تو اگر میدانستی

که چه طعمی دارد

خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی

که چرا تنهایی

من نوشتم.......

atishbare — Tue, 13 Feb 2007 10:17:01 GMT

روي يك كاغذ بي خط سفيد

من نوشتم((قطره))                تو نوشتي((دريا))
من نوشتم ((من و تو))           تو نوشتي ((نه .ما))...
سالها بعد كه تازه من و تو ((ما))شده بود
روي يك كاغذ خط دار سفيد
تو نوشتي ((قطره))          من نوشتم((دريا))
تو نوشتي ((من و تو)             من نوشتم((نه. ما))
فاصله بين ((من))و((تو))       دوباره به عمق دريا شده بود!!

تا شقايق هست زندگي بايد کرد...!

atishbare — Tue, 23 Jan 2007 06:08:21 GMT

چهار شمع به آهستگي مي سوختند،در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد

شمع اول گفت : من صلح و آرامش هستم،هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد من باور دارم که به زودي

مي ميرم.......سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.

شمع دوم گفت:من ايمان واعتقاد هستم،ولي براي بيشتر آدم ها ديگر چيز ضروري در زندگي نيستم پس دليلي وجودندارد

که ديگرروشن بمانم.........سپس با وزش نسيم ملايمي ايمان نيز خاموش گشت

شمع سوم با ناراحتي گفت:من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم،انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند،آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق بورزند..............طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد

ناگهان کودکي وارد اتاق شدو سه شمع خاموش را ديد،گفت:چرا شما خاموش شده ايد،همه انتظار دارند که شما تا آخرين لحظه روشن بمانيد.........سپس شروع به گريه کرد...........پــــــــس

شمع چهارم گفت:نگران نباش تا زماني که من وجود دارم ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم،مـن امـــيد هستم

با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد.....کودک شمع اميد را برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد نور اميد هرگز نبايد از زندگي شما محو شود

هر يک از ما در اين صورت مي توانيم اميد،ايمان،آرامش و عشق را در خود

زنده نگه داريم

آري...

تا شقايق هست زندگي بايد کرد...!